17 Kasım 2018 Cumartesi

anaya ağıt


Tabiat ana her bahar;
ağaçları giydirdiği bembeyaz gelinlikle,
toprağı yemyeşil örtüsüyle kaplar;
gözlerimiz neşeli bir gülüşle baharı karşılardı..
Hep öyle olacak sanırdım...
Hep orada kalacak...

Heyhat!!!
Bu bahar..İşte bu bahar;
toprağın örtüsü başka bir yeşil,
ağaçların giydiği başka bir beyazdı.
Ne bereketli toprak var şimdi, ne verimli ağaç.
Bakışlarımızda sadece keder kaldı...





anaya özlem

Gözlerine baksam kalbim,
ellerinden karnım doyardı.
Günlerim yetip de
ayrılık vakti geldiğinde;
nazarı nazarlığım,
duası yol açıklığımdı.

Öyle bir duygulu bakardı ki;
dokunsam ağladı ağlayacaktı.
Halimden bir o anlar,
derdime bir o yanardı.
Sinesi çok odalı evim,
kolları kuş tüyü yatağımdı.

Şimdi geriye ne kaldı?
Acıdan sızlayan bir yürek;
özleye özleye, anıları 
tükenip giden bir bellek...
Silik anılardan başka 
ne kalacak? Ne kalacak? 











Hiç yorum yok:

Yorum Gönder